Tre veker i herlig god varme

Si sist har eg vore i Voi og i Mombasa. Me var først ei veka i Voi på ein misjonsstasjon der me hadde undersvisning. Det var veldig varmt der, ca. 30 - 35 C', og det var uten mulighet for å bada. Derfor hadde me fri midt på dagen, men undervisning på morgonen fram til lunsj og ein time på kvelden. Me blei undervist om Elias som det står skreve om i 1. og 2. Kongebok. Det var veldig bra undervisning - me hadde ein god lerar og boka me blei undervist frå var veldig interessant! Eg har lert det er lurt å lera om enkeltpersonar i Bibelen. Gjennom Elias-undervisninga såg eg at sjølv store profetar tvilar og blir slitne. Eg har også sett, atter ein gong, kor trufast Gud faktisk er.

Etter ei veka i Voi reiste med sørover til Mombasa. Me hadde leigd vår eigen matatu (minibuss). I Mombasa traff me ledaren vår for oppholdet på kysten. Han fulgte oss ned til buplassen vår i Msambweni, sør for Mombasa. Me hadde få timar bak skulebenken, til tross for alt da me har lert om misjonsarbeidet. Det var interessante dagar sjøl om det i begynnelsen virka som det var litt lite på programmet. Ettermiddagane blei for det meste brukt på stranda der sjøen var longt varmare enn lunka. Fantastisk herlig å ha skule på ein sånn ferieplass, sjølv om dei første dagane nesten var litt for varme. Den første gudstjenesten for eksempel: det rant nedover heile meg! Det var på ingen måte overdriving då eg høyrde at ein er like våt når ein kjem ut av dysjen som ein er før ein går inn.

Dette var den siste turen vår vekk frå Nairobi. No skal me ikkje lenger ut på feltet, og tanken på at eg snart skal heim igjen til Norge er meir trist enn glad. Eg har hatt det fantastisk flott her ute. Akkurat no prøver eg berre å nyta di siste dagane igjen.

Langt ut i bushen

Katesh var også ein plass me besøkte i Tanzania. Der bur no misjonærane Lars & Kjersti Stensland og Leif & Marit Thingbø. TeFT vart delt dei to dagane me skulle vera der, og mi gruppe var hos Lars og Kjersti. Me kjørte rundt saman med lokale evangelistar i vår Land Cruisar med høgtalar på taket. Musikk vart spelt på det lokale stammespråket, og etter kvart som me kom til nye plassar skifta me kassett til språket som gjaldt der. Langs vegen var det folk som arbeidde på jordene sine, og då dei høyrde kristen musikk dei forstod, var det fleire som begynte å dansa. Det var så gledesgivande å sjå responsen deira. I tillegg til at me spelte musikk, gav me dei informasjon om kveldens happening: ”Velkommen til filmvisning!” var budsakpet.
To dagar på rad gjorde me dette med film på kvelden. Dag to ute i bushen var litt ekstra spesiell. Mens me venta på kveldinga begynte mange menn å samla seg og synga. Etter kvart la me merke til at eit stykke ifrå var det nokre unge damer som stod i en sirkel, oppstasa i spesielle skjørt. Etter kvart samla det seg fleire folk og gutane og jentene såg ut til å dansa ilag, sjølv om dei stod så longt ifrå kvarandre. Dette var hjå digo-folket og dansen deira var heilt fantastisk å få muligheten å sjå. Dei hoppa rett opp og ned, der gutane bydde opp til dans. Guten kom fram til jenta som stod i midten, og dersom ho vart ståande, hadde han funne seg ein venn. (Ein venn = godtatt ein dans med han.)

Seinare då me skulle visa film kom det svært mange folk. Medan me i starten viste kristne musikkvideoar var det fleire ungdommar som dansa. Utruleg fasinerande å sjå rytmen i dei! Kult å sjå kor frie dei er som dansar med ein gong dei høyrer musikk dei likar. Nokre små gutar heilt framme satt å digga musikken med artige hodebevegelsar som er vansklige å forklara med ord. I etterkant fekk me høyra det var ca. 600 menneske samla der.
I tillegg til musikkvideoar, viste me ein film om dyr og Jesus-filmen. Filmen om dyr slo godt an begge kveldane. Då dei såg løvene høyrde ein ”Simba” og ”ååå” frå folkemengda, og då hyener viste seg på skjermen, lo dei.

Midt i Jesusfilmen pleier ein å stoppa filmen for å ha ein andakt. Då pleier TeFT-arane ha vitnesbyrd og song. Etterpå pleier ein alltid å be dei som vil vera kristne om å rekka opp handa. Atter ein gong rakk mange opp si hand og for fyrste gong tok imot Jesus som sin frelsar. Rik opplevelse å væra vitne til!

Mange folk samla seg rundt då datogafolket begynte på sin tradisjonelle dans. Her ser du menn som hoppar på venstre side, og ei ung dame som hoppar på høgre side.

Ei ung dame i dans, ikledd skinnkjole med perler på.

Nokre TeFT-arar fekk lov til å vera med. Då strøymde det ekstra med folk til for å sjå. Her ser du Kjartan i aksjon. Legg merke til kor god spenst datogaene har!

Haydom Lutheran Hospital

Me har vore i Tanzania i ti dagar. Opplevelsane var mange, men her ska dåke få hørra om ein av di vertfall.


Me besøkte Haydom Lutheran Hospital der me fekk eit innblikk i at misjon og kollekt er nyttig. Me var godt ute på landsbyda, og plutselig dukka Haydom opp på vår høgre side. Fantastisk å sjå alt det arbeidet som blir gjort der, sjå at dei gjer meir enn ”kun” vanlig sjukehusarbeid. Dei seier sjølv dei vil vera eit sjukehus som tar var på både det fysiske, psykiske og det åndelige ved mennesket. At sjukehuset fremdeles er i gang etter å ha starta i 1954 (ca. årstal) er ganske fantastisk. Pga ”african time” er det nemlig ikkje ein sjølfølge at annsatte kjem i tide når arbeidsdagen skal begynna. Likevel har sjukehuset i dag ca. 500 ansatte og klarer seg år etter år.
Då misjonærar for mange år sidan fekk tildelt plassen dei ville byggja sjukehuset på, var det ganske folketomt i området. Det vart nemleg trudd det var onde ånder der, så misjonærane fekk beskjed om at dei ikkje kom til og klara å bli der lenge. I dag skal sjukehuset rekka ut til 2.000.000 mennesket i området rundt. I tillegg til sjølve sjukehuset, har Haydom mange klinikkar rundt omkring i tillegg til ein gard som vart dreven kun for å samla inntekter til sjukehuset.
Då me kom ut av fødeavdelinga etter ei omvisning, kom ein Land Cruisar kjørande inn med ein dame som var klar til å føda. Medan ho vart hjulpet inn på avdelinga var det ein i gruppa som konkluderte så bra: ”sjukehuset her reddar nok mange liv ja – tenk på alle dei som kunne døydd ute i bushen dersom haydom-land-cruisaren ikkje hadde henta dei inn til sjukehuset!”
Haydom hadde ikkje vore til i dag dersom det ikkje hadde vore for misjon og kollekt! Misjonærane var (dei i dag er framleis) villige til å gå og ta imot arbeid, Haydoms Venner og andre sin givarglede er med på å held sjukehuset oppe i dag.

Dyrene i ... Etiopia

Juleferien feira eg ilag med familien i Etiopia. Kenya har mange fleire dyr enn Etiopia, men eg såg ein del i min to vekers ferie rundt om i landet.

Marabustork (som på sjokoladen)

Flamingoar

Struts (i park)

Gamle skilpadda på skuleplassen i Addis

Goreza

Marekatt

King Fisher

Ukjent fugl i Awasa


Drommedar (uten vaktfolk, men lite ville)

Fem flotte veker i Pokot er over

No er det fem vekers lange oppholdet i Pokot over. Tida har gått fort, og eg har snart vore i Kenya i to måneder! No er det kun ei veka igjen her i Nairobi før eg reiser til Etiopia i juleferien. Der treffer eg heile familien, nåke eg gleder meg veldig til.

I Pokot budde me hovudsaklig i Kapenguria. Der har eg møtt mange nye folk og fått eit djupare dykk i kulturen. Eit møte med gategutar var spesielt. Fleire av dei sniffa lim, men heldigvis er det håp. Før me spelte frisbee, hadde me eit lite møte i kyrkja. Der var også fire gutar som hadde kome seg ut av problema.

Me har og vore i Chesta der me var med på gateevangelisering på to marked. Massevis av folk flokka seg rundt, og evangeliet blei forkynt. Ein kveld var me med å viste Jesusfilm. Fasinerande å høyra reaksjonane deira – dei har bl.a smattelydar og ein slags hysjelyd som ein høyrde fleire gonger under filmen. Då det mot slutten blei spurt kor mange som ville høyra Jesus til, trur eg det var rundt 60 % som rakk opp handa. Mange unge ville vera kristne.

Bilde 1: sleger kristne bøker Bilde 2: Guds ord blir forkynt

På slutten av oppholdet i Kapenguria, var me med på ein ungdomsleir. Det var ungdommar frå ulike plassar rundt om i Pokot, nokre få var under ti år, andre var over tjue. Det var utrulig kjekt å møta og komma litt meir innpå folk. Alle me har truffe på har vore veldig gjestfrie og imøtekommande, men fordi me reiser så mykje rundt rekker ein ikkje å bli veldig kjent før me må reisa vidare. Derfor var det spesielt kjekt at me var på leiren fleire dagar og traff igjen folk. Tenk at Jesus som er ein så god venn for meg, også er kjær for mange av desse afrikanarane. Då har ein masse til felles til tross for ulikheter. Bildet er tatt siste dagen på leir.